چنان دلگیرم از دنیا،که خود را هم نمی خواهم
به این زخم دل خونین دگر مرهم نمی خواهم
همه نامهربانانند در این دنیای پر تصویر
چنین شد حاصل عمرم،که جز مرگم نمی خواهم
مرا اینگونه باور کن... کمی تنها،کمی بی کس،کمی از یادها رفته... خدا هم ترک ما کرده،خدا دیگر کجا رفته...؟ نمی دانم مرا آیا گناهی هست...؟ که شاید هم به جرم آن،غریبی و جدایی هست...؟
... آن حس زیبایی است که در تاریکی شب ها زمانی که هراس مرگ می دزدد سکوتت را کسی آهسته می گوید کنارت هستم و قلبت آرام می گیرد.
نظرات ()
